Gedownload van YTS.MX
Officiële YIFY-filmsite: YTS.MX
- Ja, Shirley?
- Meneer Bloch, ik plaats de bijgewerkte blauwdrukken
van de nieuwe vleugel op uw bureau voor uw beoordeling.
Ik had een afspraak voor je gepland met ons team donderdag
- Ja, ik zag dat. Bedankt.
-Phil Bronwin van Crown Bank gebeld,
een lunch aanvragen deze week bijeen.
Hij stelde donderdag voor om één uur.
Ik kan uw opnieuw plannen CPA-vergadering tot woensdag.
- Geweldig.
- O, nog een laatste ding.
Een herinnering aan haal je vader op
voor het feest vandaag om vijf uur.
Carlos zal met hem wachten
buiten het verpleeghuis.
- Bedankt, Shirley.
Ik moet dit telefoontje beantwoorden op de andere lijn.
Hé, Rachel.
- Hallo, Daniël.
- Hoi.
Kijk naar jou. - Wauw.
- Je ziet er geweldig uit.
- Bedankt.
- Zijn al, wat, 20 jaar?
- Eigenlijk wel 20.
- Geeft je een nieuw perspectief.
- Ja.
Best spannend zelfs, nietwaar?
- Mm, ja.
En waarom zou je knijp mij er alleen maar in
gedurende 45 minuten?
- Omdat dat zo is wat je wilde.
Ik zei het je vandaag, ik had maar 45 minuten.
Dat is wat jij verkoos.
Morgen had ik alles de tijd van de wereld,
weet je? - Mm.
- Maar je wilde vandaag.
Waarom had je de voorkeur aan vandaag?
- Je bood 45 minuten aan.
Laten we dan onze 45 minuten hebben.
- Ik had je kunnen ontmoeten Morgen twee uur.
Je stond erop vandaag.
- Maakt niet uit, dat is het wel niet belangrijk.
Het is oké.
Het is prima.
- Weet je, ik ben geweest, eh,
eigenlijk denken over jou onlangs,
en, en over die dagen.
We hebben echt iets moois gehad prachtige tijden, nietwaar?
Al die reizen.
Grappige plek die we hadden op 110th Street.
Lachen, vechten, schreeuwen.
Je buikdansen.
- Flamenco.
- Ja, klopt.
Ga je zo door, het dansen?
- Nee.
Ik wens.
- Hoe gaat het met je? al die jaren?
Jij, ben je nog steeds in Canada?
- Ja.
Je bent gewoon een heel beleefde man.
Deze hele bijeenkomst is een pijn in de kont voor jou.
- Terug naar dat, het is niet waar.
Ik was echt blij om van je te horen.
- Maakt niet uit, ik wel Sorry.
- Wie is die zanger die jij bent was er vroeger zo gek op?
Je zong haar liedjes de hele tijd.
Sanson, Veronique Sanson.
Luister je nog steeds naar haar?
Rachel, waarom huil je?
- Ik ben helemaal hierheen gekomen gewoon om met je te praten.
- Het is oké, we zijn aan het praten.
Het spijt me als ik je pijn heb gedaan.
I...
Soms in het midden van een zeer druk leven-
- Toen ik terugging naar Canada nadat we uit elkaar gingen,
uh, ik ontdekte dat ik was, ik was zwanger,
en ik beviel van Allen,
mooiste kindje ter wereld.
Twee maanden geleden werd hij 19.
Hij is zo'n bijzondere jongen.
Een soort take-after Jij.
Hoe dan ook, ik nooit vertelde je over hem
omdat ik het wist jij wilde geen kinderen.
Je wilde echt geen kinderen.
En ik wilde niet iets van jou.
Ik wilde je hulp niet.
Alles was,
alles was in orde.
- Ik wilde het je alleen laten weet dat we op zijn
van het kalfsvlees. - We gaan,
We hebben er een paar nodig meer minuten. Bedankt.
- Natuurlijk, sorry.
- En het spijt me.
God.
Ik ben zo terug.
- Hallo, meneer Bloch.
- Ja, Shirley, zou je kunnen Probeer mijn advocaat op te sporen?
Kijk of hij beschikbaar is over een half uurtje of zo.
- Perry of Jane?
- Ja, Perry.
- Oké, dat zal ik doen neem nu contact met hem op.
- Ja, misschien heb ik het nodig om met hem te praten.
Bedankt. Doei.
- Het spijt me.
Twee weken geleden heeft hij mijn auto meegenomen
en hij had een ongeluk.
Hij stond op een brug,
en de auto maakte een bocht af, en hij stierf.
Ik wilde het je vertellen.
Jij bent zijn vader, nietwaar?
Zijn vader.
- Hallo, Perry.
- Hallo, Daniël.
vroeg Shirley mij beschikbaar zijn.
Heb je mij nog steeds nodig?
- Nee, het is oké.
- Oké, goed.
Eh, enige gedachten over de overeenkomst die ik u heb gestuurd?
- Nog niet.
Laten we eens kijken er morgen bij.
- Ik heb het nog steeds moeilijk met twee van de punten daar,
Het is maar dat je het weet, maar het is oké.
Ik bel je morgen.
Doei. - Doei.
Hé, Carlos.
- Hoi.
- Hé, pap. Hoe is het met je?
Daar ga je.
Ik heb je riem.
Oké, leun achterover.
Leun achterover.
- Het is zo goed je te zien.
Je hebt het gehaald.
- Shh.
Bedankt, iedereen.
- Hallo, meneer. Bloch.
Ik heb je geboekt op de vroegste vlucht
van LaGuardia volgende Dinsdag zoals je had gevraagd
met een retour Woensdagmiddag.
De chauffeur ontmoet elkaar jij bij de poort.
Ik stuur je het volledige routebeschrijving meteen.
Welterusten, meneer Bloch.
- Dames en heren,
dit is je kapitein spreken.
Het is een beetje bewolkt vandaag in Toronto.
De temperatuur is 20 graden Celsius.
Wij wensen u een prettige verblijf,
en bedankt voor vlieg met ons mee.
- We komen eraan in Hamilton, meneer Bloch.
- Pardon, vader.
- Ja?
- Ik ben hier voor Allen Hilu.
Is de dienst hier?
- Ja, ik wacht ook voor hen.
Je kunt hier bij mij wachten.
- Ah, dank je.
Het moest beginnen 10 minuten geleden, nietwaar?
- Ja, het lijkt erop dat dat zo is een beetje laat lopen.
- Ik zie.
- Eh, ik ben zo terug.
- Hallo, dit is het Rachel.
Laat een bericht achter na de toon.
- Ja, hallo, Rachel.
Het is Daniël en Ik ben net aangekomen.
Ik ben op de begraafplaats.
Alles oké?
Uh, je bent onderweg, toch?
Hoe dan ook, ik wacht hier.
Doei.
- Eh, ik ben bang Ik kan niet langer wachten.
Ik ga A reciteren gebed boven het graf,
zoals mevrouw Hilu had gevraagd.
Uh, als je wilt, ben je... welkom om met mij mee te doen.
- Tuurlijk, ja, dat zal ik doen kom met je mee.
- Oké.
Goed.
Eh, wie was hij voor jou?
- Hij was een familielid.
- Oh.
"Gij bereidt u voor de tafel voor mij
in aanwezigheid van mij vijanden.
Gij zalft mijn hoofd met olie.
Mijn kopje loopt over.
Zeker, goedheid en genade zal mij volgen
al de dagen van mijn leven,
en ik zal wonen in de huis van de Heer voor altijd."
Amen.
Je zou er misschien een paar kunnen zeggen woorden nu als je wilt.
- Nee, dat denk ik niet.
- O, wat dan ook je tegen hem wilt zeggen.
Helemaal niets.
Oké.
- Hallo?
- Hallo, Daniël?
- Ja.
- Dit is Robert Hilu aan het woord, die van Rachel
- O, hallo.
Ik rij net terug vanaf de begraafplaats nu.
- Ja, wij heb net je bericht gekregen.
Het spijt ons echt.
Rachel dacht niet dat je dat zou doen komen.
Daarom hebben wij geen contact opgenomen.
Rachel is in de geweest ziekenhuis nu twee dagen.
Ze denken dat dit zo kan zijn een auto-immuunziekte.
Ze wordt behandeld met steroïden.
Het spijt me echt.
- God, dat is het vreselijk.
Hoe voelt ze zich nu?
- Echt waar moeilijk voor haar.
Pijnlijk.
Ze heeft twee vreselijke dagen gehad, maar nu slaapt ze,
en ik denk dat ze dat ook zal zijn op een andere dag ontslagen of
- Ik ben morgenavond vertrekken.
Bedankt.
Misschien kan ik haar komen bezoeken
in het ziekenhuis in de ochtend.
- Eh, dat kan een probleem zijn.
Ze wil niemand haar zo zien.
Maar ik neem contact op met jij morgen ergens
mocht er iets veranderen.
- Oké.
Ik ben in het Walper Hotel tot morgenmiddag.
- Prima.
A- en nogmaals, sorry, Daniël.
- Het spijt me. Doei.
- We voegen een arbeidsmarkt toe
dat is extreem sterk.
- Dit veerkrachtiger economie
in deze meer persistente
plaats dan vandaag
is feitelijk aan het pushen de Fed zal zijn-
- Hallo?
- Goed avond, meneer Bloch.
Er wacht een gast voor jou in de lobby.
- Eh, oké, ik kom zo.
Eh, gewoon, uh, wie is het?
Hé, er is iemand op mij wachtend.
- Daniël?
Hallo, ik, ik ben Mikey.
Ik was Allens beste vriend.
- O, hallo.
Hé, leuk je te ontmoeten.
- Uh, Robert en Rachel vertelde me dat je hier was.
- Oké, geweldig.
- Kunnen we?
- Zeker.
- Nou, ik moest je gewoon zien.
Het is ongelooflijk.
- Wat is?
- Jij bent Allens vader.
- Ja, dat klopt, ja.
- Dat zou zo zijn geweest erg blij je te ontmoeten.
- Denk je dat?
- Zeker.
- Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Jullie zaten samen op school?
- Het is grappig, eh,
onze school ligt aan de overkant de straat vanaf hier.
Het is de grote rode één met de stenen
en de vier pijlers. - Ja.
Je weet wel, toen Allen en ik ontmoette voor het eerst,
Eh, we raakten aan de praat
en dat zijn wij te weten gekomen we speelden allebei muziek.
Allen speelde piano.
Ik speel cello.
- Allen was een pianist?
- Ja, hij was ongelooflijk.
Een virtuoos.
Hij speelde Bach-achtig niemands zaken,
en hij was gek romantisch.
We kwamen er veel in terecht argumenten erover.
- O, dat is geweldig.
Dus hoe zit het met een ander gewone dingen, sporten?
- Oh.
Hamilton-buldoggen.
Ja, wij zijn hun grootste fans.
Het is nogal verbazingwekkend,
jij lijkt echt niet op elkaar helemaal niet,
behalve de kin.
De lippen.
Lippen zijn hetzelfde.
- En hoe zit het met een vriendin?
Had hij er een?
Wat?
Hij hield niet van meisjes?
- Waarom? Omdat ik zie je er homo uit?
- Nee, helemaal niet.
Ik vroeg het me gewoon af.
- Allen viel echt op meisjes,
wat voor mij jammer was,
maar de meisjes waren niet echt geïnteresseerd in Allen
vanwege de probleem met zijn been.
- Welk probleem? - Nou, hij is ermee geboren
van zijn benen een centimeter en een de helft korter dan de andere.
Je kon het nauwelijks zeggen, maar hij droeg deze platformschoenen
en een lange broek om het te bedekken.
Ik bedoel, dat was het nauwelijks merkbaar.
- Dus hij liep mank.
- Nee, nee, de dikke zool maakte de slapte gelijk.
- Rachel heeft het mij niet verteld.
- Luister, Daniël, Ehm, ik kwam hier ook
omdat er iets is dat ik je wilde vragen,
en ik hoop dat je ja zegt
omdat ik in een klein beetje moeite.
- Oké. Wat is het?
- Al en ik, ons probleem was,
is dat we nooit genoeg hadden geld, en dus besloten we om...
Dit gaat klinken slecht, maar dat is het echt niet.
We besloten wat wiet te kopen.
Eh, dat gingen we net doen verkopen aan onze vrienden.
We hebben er twee pond van,
denken dat dat zou ons een beetje binden.
- Twee pond?
- Maar zoals het was geen groot risico
omdat het puur recreatief is
en ze maken er geen grote van hier over praten.
Toen Allen bij het ongeval betrokken was,
onze voorraad was binnen de auto bij hem,
en de man aan wie het verkocht is ons wil zijn geld terug.
- Mm.
- Daniel, het is $5.000, en Ik kan dat niet alleen.
En dat dacht ik misschien kun jij helpen
met het aandeel van Allen.
- Oké, ik zal erover nadenken.
Dus vertel me meer over, De muziek die je speelde.
Waar speelde je?
- Kijk, ik ben, ik... ik ben echt in veel problemen.
- Ik hoor je.
Ik zal er serieus over nadenken.
- Kijk, misschien wij iets verkeerd gedaan,
maar jij bent Allens vader.
Als je mij helpt,
je zou uit een komen enorme puinhoop met deze man, en-
- Mikey, ik beloof je, ik wil, ik zal er eens over nadenken.
Oké?
Je kunt niet verwachten dat ik dat ga doen neem een ​​chequeboekje,
Ik ga meteen een cheque uitschrijven nu voor jou op dit moment.
- Eh, eigenlijk, ja, dat was ik-
- Wachten.
Laten we even wachten.
- Waarom niet? Ik begrijp het niet.
- Je vraagt ​​het eigenlijk mij om een ​​drugsdeal te financieren.
Het spijt me.
- Het spijt je niet.
En ik weet dat jij dat bent een man met geld.
Je bent eigenaar van een fabriek.
Je zou me kunnen helpen.
Misschien is het beter dat Allen heb je nu niet gezien.
Hij zou niet zo trots op je zijn.
- Goedemorgen.
Goedemorgen.
- Eh, het spijt me, moet ik buiten wachten?
- Nee, we zijn in vergadering.
Hoe, hoe kan ik je helpen?
Hadden we iets gepland?
- Nee, nee, nee, nee.
Ik ben, ik ben Daniel Bloch, Allens vader, Allen Hilu.
- Hallo, hallo.
Oh, alsjeblieft, accepteer mijn condoleances.
We waren er kapot van om het nieuws te horen.
Het spijt me echt voor je verlies.
We hebben alleen Allen's moeder ontmoet.
Je hebt mijn diepste medeleven.
- Bedankt.
- Alsjeblieft, ga zitten.
Kan ik iets voor je halen?
- Nee, met mij gaat het goed.
- Martha is van ons schooladviseur.
- Hallo.
- Het is verschrikkelijk verlies, gewoon een tragedie.
Zo'n charmante, rustige jongeman
met de meest intelligente ogen.
Hij had de neiging zich daaraan te houden zichzelf, weet je.
Hij was geen erg spraakzame jongen,
maar je kon zijn kracht voelen.
Hij had kracht.
Dat was hij echt opmerkelijk, uw zoon.
- Bedankt.
Wat bedoelde je toen je zei dat hij bij zichzelf bleef?
Had hij geen vrienden?
- We hebben heel weinig studenten
van zijn kant van stad, helaas.
Niet dat we dat niet zijn een poging doen,
maar ze hebben er wel de neiging toe bij zichzelf blijven.
- Ja, natuurlijk, ja.
Weet je, ik was aan het kijken de klasfoto's hier.
Ik heb hem niet gezien.
- Ik geloof van wel niet meer op school
toen die foto werd gemaakt.
- Vertel je het mij? hij is nooit afgestudeerd?
- Kijk, meneer Bloch,
Allen heeft iets gedaan dat was heel ernstig
dat vereiste een snelle en ernstige reactie van onze kant.
Hij spoot een enorme, meest vulgaire graffitistuk
aan de muur tegenover de school.
Vreselijke smerige dingen over zijn leraar, Alice.
Dat was het absoluut vernederend voor haar.
Heel moeilijk om te verdragen.
- Wat schreef hij?
Wat, wat voor dingen?
- Kijk, ik stel voor...
Weet je, die waren er een aantal prachtige dingen
over Allen, weet je?
Hij, hij, hij was een van de beste pianisten die we hier ooit hebben gehad.
- Hij speelde prachtig.
- Ja, dank je.
Weet je, ik, ik echt zou het graag willen weten.
Dus als je het goed vindt,
Kunt u mij dat precies vertellen? wat hij op de muur schreef?
- Ik denk dat dat een fout, maar zoals je wilt.
Hier, ik zal het je laten zien.
Kom op.
Daar ben je.
Wij schilderen er overheen als we de rest schilderen
van het gebouw, maar.
- Ik lees geen Frans.
Zou je het voor mij kunnen vertalen?
- Ja.
Eh, Alice is ook onze Fransman literatuurleraar, dus.
Er staat:
‘Als je één voet neerzet bij de schoolpoort,
nog een bij de bibliotheek,
je kunt op het dak zitten het junior studentengebouw
en, eh, laat de torentje dringt je binnen.
Leun dan je lichaam iets naar voren
en wrijf je clitoris erover het dak van de gymzaal.
En als je klaar bent kreunend en kreunend,
Wij gaan op een bankje zitten, en ik ook omhels je, en we zullen praten."
- Het is een gedicht.
Het is een gedicht.
Ik bedoel, ik, ik sorry natuurlijk
voor elke overtreding jegens de leraar,
maar dat, dat is, dat is een liefdesgedicht, vind je niet?
- Nee, het is vernederend.
Hij heeft er één van ons meegenomen leraren, Alice,
en paradeerde met haar naakt via het schoolplein.
Het was heel moeilijk.
Het is duidelijk, als, als hij schrijft over zijn leraar
grof taalgebruik gebruiken, dat is het zal een beetje schokkend zijn.
Maar poëzie wel dat, nietwaar?
Het is schokkend bedoeld.
Weet je, het is een prachtig gedicht.
Het is geweldig.
- Meneer Bloch, duidelijk,
jij en ik hebben een heel verschillende meningen over kunst.
- Maar voor mijn leven,
Ik kan me niet voorstellen waarom jij zou zo'n kind wegsturen
vanwege een gedicht.
- Omdat het is geen liefdesgedicht.
Kijk, het spijt me.
Je kunt alles bellen een liefdesgedicht tegenwoordig,
maar dat is geen liefdesgedicht.
En wij echt treur met je mee.
Het is een verschrikkelijk verlies.
En nu moeten we gaan.
De bel is gegaan en we hebben een personeelsvergadering.
- Kijk, ik wil je niet om uw personeelsvergadering te missen.
Ik, ik, ik wil gewoon vertel je wat er is gebeurd
nadat je hem had weggestuurd.
Hij begon drugs te dealen.
Ja.
Allen gekocht een flinke lading wiet
met een vriend van hem en ze waren van plan het te verkopen.
En vanuit mijn standpunt gezien,
Ik weet het niet.
- Excuseer mij, maar wij moeten echt gaan.
- Ik denk dat je dat nodig hebt overweeg hem opnieuw aan te stellen
naar de school, opnieuw in dienst nemen hem, geef hem zijn diploma.
Ik denk van wel moet zijn foto toevoegen
naar de eindexamenklas foto daar.
Ik bedoel, dat is het minste u kunt doen om dit te corrigeren.
- Oké, luister, Daniel.
Laten we kijken wat we kunnen doe er wat aan, oké?
En ik beloof dat ik dat zal doen neem contact met u op.
Nu hebben we dat echt gedaan om naar onze bijeenkomst te komen.
Blijf als je wilt.
- Spel.
- Leuk, we winnen. - Wauw.
- Ben jij Allens vader?
- Ja.
Waarom?
- Ik hoorde dat die van Allen is papa was hier op school.
- En wie ben jij?
- Maar Allens vader is dood.
Hij verdronk.
- Hoe bedoel je, hij is verdronken?
- Hij was een piano speler die verdronk.
- Nou, ik was een pianist, ja.
- Ik ben Lillian.
Ik was zijn vriendin.
Aangenaam.
- Jij ook.
Hoe oud ben je?
Je ziet er heel jong uit.
- Ik ben 16.
- 16?
Ah.
Er is dus sprake van een periode van drie jaar verschil tussen jullie twee.
Dat is veel bij Jouw leeftijd, nietwaar?
- Nee.
Hij woonde zelfs bij ons.
- Wat bedoel je? Hij woonde niet thuis?
- Nee, hij woonde bij ons.
Hij deelde een kamer met mijn oma.
- Ach.
Waarom woonde hij niet thuis?
- Omdat hij vocht de hele tijd bij hen,
zijn moeder en Robert.
- Dus hij heeft niet geslapen helemaal in zijn eigen huis?
- Nee.
Hij heeft bij ons geslapen zijn mond gaat zo open,
alsof hij dood was.
- Ja, nou, zo sliep hij.
En je ouders?
Vonden ze hem leuk?
Deed...
Hoe ging het?
- Nou, mijn vader was binnen meestal in de gevangenis,
en mijn moeder verwend hij is verrot van het eten,
en ik was zijn vrouw.
Welke kerel zou dat niet willen?
- Je hebt gelijk.
-Allen is de liefde van mijn leven.
Ik zal nooit van iemand houden zo ooit nog eens.
- Je bent erg jong.
Er zullen er nog genoeg andere zijn grote liefdes, dat beloof ik je.
- Nooit.
En hij hield niet eens van mij.
Hij was verliefd op Alice, zijn leraar.
- Alice uit het gedicht?
- Ja.
- Wat bedoelde je toen je zei dat hij verliefd op haar was?
Was iets er tussen hen gaande is?
- Nee, nee.
Maar hij dacht dat ze dat wel was de mooiste vrouw
in de wereld, en hij sprak de hele tijd over haar
en volgde haar rond.
En nadat hij stierf, ik vond een gevuld notitieboekje
met gedichten die hij schreef over haar.
Maar ze wilde hem niet, dus hij kwam altijd bij mij terug.
- Denk je dat ik zou je dat notitieboekje kunnen zien?
Ik zou graag willen.
- Natuurlijk, natuurlijk.
- Hé, Rachel.
Ik geef er nog een uit nacht hier in het hotel.
Ik ontmoet Allen's vrienden.
Maar ik wacht om van jou te horen,
dus laat me weten wat er is gaat door, oké?
Ik hoop dat je je beter voelt.
Doei.
- Dit is waar het is gebeurd, het ongeluk.
-Alice?
- Ja.
- Hoi.
- Ik ben Daniel, Allens vader.
- Oh.
Hoi.
Ja, zei directeur Thomas Ik, je kwam langs om hem te zien.
Hij zei dat je dat wilde Allen's foto toegevoegd
naar zijn afstudeerfoto.
- Oh.
- Ik denk je hebt helemaal gelijk.
Weet je, hij doet het.
Hij gaat het toevoegen.
- Echt? - Ja, mm-hmm.
- Nou, dat is geweldig.
Dat maakt mij erg blij.
Ik ben blij je te ontmoeten.
- Echt Ik ben ook blij jou te ontmoeten.
- Ja, nou, ik voel dat ik ken je heel goed.
Ik was de hele nacht wakker om dat te lezen,
alle gedichten en gedachten Allen had het over jou.
Dat hele notitieboekje gaat over jou.
- Ja. - Prachtige dingen daar.
Hij schreef zo ​​mooi.
- Ja, dat deed hij.
Ik weet alles over het notitieboekje.
We hebben er veel over gesproken.
Het was duidelijk niet iets waar actie op ondernomen zou kunnen worden,
Gezien het leeftijdsverschil
en het feit dat Ik was zijn leraar.
Dat was duidelijk.
- Nou, dat heeft hij nooit gedaan stopte met je te prijzen.
- O, weet je, als je verliefd bent,
je hebt de neiging om dingen te overdrijven.
- Hij schreef ook dat je dat was de droevigste vrouw die hij kent.
- Het is grappig, hij hield van mijn verdriet.
- En jij, hield je van hem?
- Nou, ik kon niet terug zijn liefde zoals hij wilde,
maar hij wist dat ik dat was erg dol op hem.
Denk je dat hij geleden heeft?
- O, nee, nee.
Ik denk eigenlijk dat hij vond het wel een beetje leuk.
- Echt?
Nou, ik hoop het.
- Nou ja, dat was het ook leuk je te ontmoeten.
- Ja. - Sorry voor je verlies.
- Alice, ik ben het eigenlijk onderweg
nu naar de begraafplaats,
en eh, ik weet het Dit is een grote vraag,
maar ik heb er zoveel vragen over Allen.
Weet je, het zou echt zo zijn leuk als je met mij mee wilt doen
of je kunt gewoon doorgaan over hem praten.
Het zou echt geweldig zijn.
- Dat is echt prachtige gedachte,
en, en bedankt omdat je mij hebt uitgenodigd.
Helaas kan ik vandaag niet.
Ik moet naar een evenement.
Maar ik beloof het Ik ga zijn graf bezoeken
in de komende dagen.
- Ja, nou, ik denk dat dat waarschijnlijk is
wat hij het liefste zou willen.
- Natuurlijk.
En ik ga het zeker doen.
- Nou, hoe zit het? over een paar uur,
wij, na uw evenement, gaan we?
Alice, dat heb ik echt niet gedaan alles voor hem als vader.
Dus als ik de keuze heb om iets te kunnen doen
voor hem zou dat nu zo zijn maak hem blij, ik-
- En ik heb het je net beloofd
dat ik naar hem toe zou gaan in de komende paar dagen.
Dat heb jij gedaan.
Het komt door jou.
- Oké.
- Alice, het spijt me Sorry, ik wil niet onbeleefd zijn.
Ik, er is iets dat blijft mij storen
en ik wil je ernaar vragen.
Allen was het eigenlijk een, een oké kind.
Hij had geen hoofdvak mentale problemen of wat dan ook.
En ik vraag mezelf af,
hoe wordt hij zo verliefd met jou zo eenzijdig?
Ik bedoel, deed hij dat iets verkeerd interpreteren?
Of misschien onbewust jij iets gedaan om hem aan te moedigen?
- Ik heb hem niet aangemoedigd,
bewust of onbewust, oké?
En ik moet nu echt gaan.
Tot ziens.
- Hoi.
Je hebt een troffel die ik even lenen?
- Plezier.
- Geweldig, bedankt.
Ze is heel mooi.
- Bedankt.
- Daniël.
- Jacob, het is een genoegen.
- Ja.
Je dochter?
- Ja.
Ze was echt heel mooi.
Mensen konden het niet aannemen hun ogen van haar af,
net zoals jij nu.
- Een roodharige.
- Een roodharige met niet één sproet.
Ze was een engel.
Overal waar ze ging,
zij was de mooiste wezen in de kamer
en ik was de meest trotse vader.
Maar ik was bang.
Ik was altijd bang.
- Bang voor wat?
- Nou, ze was niet alleen de beste leerling van de klas,
ze was een getalenteerde violiste vanaf het moment dat ze zeven was.
Ze was perfect.
En ik was doodsbang.
Dus heb ik haar neergezet.
Ik heb negatieve dingen verzonnen om er tegen mensen over te zeggen,
Omdat mensen, hun afgunst, hun wrok.
Het boze oog, dat wist ik het zou op een dag komen.
Ik zat erop te wachten.
- En wat?
Wat, wordt ze ziek?
- Plotseling, blijkbaar, voor zonder reden, op 12-jarige leeftijd,
onze dochter werd verdrietig.
In eerste instantie mijn vrouw en ik dacht dat het hormonen waren
of misschien heeft iemand dat wel gedaan haar pijn gedaan, maar nee.
Al dat moois, allemaal die intelligentie,
het was allemaal ingepakt in dit eindeloze verdriet
alsof er iets is in haar was gestorven.
Ze glimlachte nooit meer.
Toen haar 18e verjaardag, zij, uh...
Wij waren weg.
Ik ben niet boos op haar.
Ik ben niet boos.
Ze kon het gewoon niet neem het nog langer.
- Vreselijk.
Allen, mijn zoon,
Op 19-jarige leeftijd was hij pianist.
Omgekomen bij een auto-ongeluk.
- Het spijt me zo.
- Dus jij en je vrouw, kom je hier de hele tijd?
Het ziet er zo leuk uit.
Kijk hier eens naar.
- Nee, ik ben het maar.
Mijn, mijn vrouw, Sonia, wil niet komen.
Ze, uh, ze blijft maar doorgaan
alsof Elizabeth nog leeft.
Het is verschrikkelijk.
- Een echte schoonheid.
Weet je, je hebt een, een weinig waterschade op komst
in de hoek hier.
Misschien wil je dat verzegelen.
- Bedankt.
- Ja.
- Leuke ontmoeting Jij.
- Jij ook.
- Hallo, meneer. Bloch.
Ik heb al je geannuleerd vergaderingen
voor de komende twee dagen zoals je hebt gevraagd.
Ernest Friar van OCL kan je even bellen.
Hij lijkt graag te willen praten.
Je hebt die vergadering nog steeds met de gemeente
over de wijziging van het bestemmingsplan in de boeken voor volgende week.
Het kan moeilijk zijn om te pushen.
Ik zal proberen over te schakelen naar een Zoom-oproep.
Een fijne avond. Dhr. Bloch.
- Het is alles over de trends,
wil een neerwaartse trend zien
dat is overtuigend.
- Bonjour.
Wat is dit?
Wat is er aan de hand?
- Ik wil er graag bij zijn jouw klas, als dat goed is.
- Ik ben bang dat dat zo is zal niet mogelijk zijn.
- De directeur gaf mij zijn toestemming.
- Toestemming?
Waarvoor precies?
- Eh, om hier te zijn,
om hier in de klas te zijn waar Allen studeerde.
Ik begrijp dit is het klaslokaal.
- Ja.
Oké.
Heel goed.
- Ik zou ook graag in de zijne willen zijn stoel als dat mogelijk is.
- Zeker.
Eh, oké, dat zou je wel doen moet dan daarheen verhuizen.
Anna, wil je het alsjeblieft doen? ruimte voor meneer Bloch, alstublieft?
- Ah, dank je.
- Laat mij het even uitleggen de klas wat er aan de hand is.
- Ja, zeker.
- Dus, meneer Bloch, Daniel, Ehm, is de vader van Allen Hilu,
een geweldige student die heb hier vorig jaar gestudeerd, eh,
en uh, die helaas stierf, bij een auto-ongeluk vorige maand.
Ik weet zeker dat je erover hebt gehoord.
Ja?
- Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat Allen het mij ooit vertelde
dat zijn echte vader dood was.
Ik was zijn buurman.
Ik ken zijn stiefvader, ook, Robert.
- Ja, ik geloof het Allen wist het niet
Zijn moeder heeft het hem nooit verteld.
En ik geloof dat Daniel dat niet deed weet het ook van Allen.
- Waarom heeft ze het hem niet verteld?
- Eh, nou ja, elke familie gaat om met situaties
op verschillende manieren, en wij moeten respecteren,
ehm- - Pardon, mag ik?
- Zeker.
- Allens moeder heeft het niet verteld mij was ze zwanger van Allen
omdat ze mij kende zou het kind niet willen.
Ze kende mij heel goed.
Sorry dat ze gelijk had.
Eh, maar ik ga wel vertel je nu iets
dat is een beetje, eh, een beetje moeilijk.
Vanaf mijn vroegste herinnering, mijn vader sloeg mij.
Vreselijke mishandelingen tot ik 17 was.
En toen ik volwassen werd,
elke keer dat ik erover nadacht Toen ik kinderen kreeg, werd ik bang.
Daar was ik bang voor misschien zou ik ze verslaan
alsof mijn vader mij sloeg.
En die angst zorgde ervoor dat ik het niet wilde kinderen op de wereld zetten.
En daarom die van Allen moeder heeft het mij niet verteld
dat ze zwanger was en Ik heb Allen niet over mij verteld.
- Dus je hebt nooit kinderen gehad?
- Eh, ik, denk ik we moeten respecteren
Daniels privacy. - Het is in orde, Alice.
Ik, ik heb het ter sprake gebracht.
Nee, ik heb geen kinderen.
Nee, behalve Allen natuurlijk.
- Hoe heeft hij je verslagen?
Wat heeft hij gebruikt?
- Alles.
Meestal een riem.
Soms zijn blote vuist.
Soms een stok.
Schoppen ook, weet je.
Hij hield ervan om het te mixen.
- En wat heb je gedaan?
- Oh, ik, ik weet gewoon, weet je, steek mijn handen zo omhoog
om mijn hoofd te beschermen.
- Praat je nog steeds met hem?
- Ja, maar dat doe ik niet praat echt met hem.
Hij ligt nu in een verpleeghuis.
Hij spreekt niet.
Zijn geheugen is nu behoorlijk verdwenen,
dus ik ga er gewoon heen en ga naast hem zitten.
- Hou je van hem?
- Oké, dat is het genoeg voor nu.
- Nee.
Ik denk van niet.
- Daniël.
Hoi.
Ik wilde je bedanken.
En ik wilde ook mijn excuses aanbieden.
- Ik wilde me ook verontschuldigen.
- Was dat niet de bedoeling? al terug naar huis gaan?
- Ja, maar Rachel, Allens moeder,
gaat eruit het ziekenhuis vanavond,
dus ik ga haar bezoeken en morgen vertrekken.
- Rechts.
Nou, kijk, ik nog steeds kan niet naar de begraafplaats
met jou vandaag, maar als je wilt,
misschien wel koffie in de buurt hebben.
- Zeker, ja.
- Oké.
Mijn vader een jaar geleden overleden.
- Hm.
- Het spijt me, misschien wel teveel voor mij geweest.
- Het spijt me.
Ik had geen idee.
Nee, dat heb ik niet gedaan bedoeld om je onder druk te zetten.
- O, dat is in orde.
Weet je, Allen was dat eigenlijk geweldig erover.
Een paar dagen nadat het gebeurde,
hij kreeg de hele klas mee schrijf mij condoleancebrieven,
en hij bracht mij een stapel 's nachts.
Het was heel liefdevol,
heel geruststellend.
Hij heeft mij een keer zien huilen
en hij onmiddellijk kwam naar mij toe om mij te omhelzen.
Het was een vergissing,
veel te dichtbij tussen a leraar en een leerling,
maar ik kon er niets aan doen.
- Mm-hmm.
En het hielp?
- Dat klopt, ja.
Ik had het waarschijnlijk nodig een knuffel, maar toch.
- Een leerling kan in de war raken.
- Ja, ja.
- Een leraar?
Misschien een beetje?
- Nee, dat denk ik niet.
Maar ik zie wel genetica hier aan het werk.
Jullie twee lijken erg op elkaar.
Heel vasthoudend, jij geef niet gemakkelijk op.
Maar de domste fout Ik heb het samen met Allen gemaakt
is dat ik ermee akkoord ging ga zijn band zien spelen.
Dit is het.
Shh, er is ergens in de hoek.
Dit is dus het podium waar ze speelden,
en Allen zat aan de piano
in de hoek daar. - Ja?
- Mijn tafel stond daar door de kolom.
- Veel mensen?
- Het zat vol.
- Ja, geweldig, geweldig.
- Allen niet stop met naar mij te staren.
- Nou ja, dat was hij uiteraard heel enthousiast
om jou hier in het publiek te hebben.
- Ja, maar het was te veel.
Hij wilde zijn ogen niet afhouden van mij af.
Mensen in het publiek begonnen het op te merken.
Toen het voorbij was, hij kwam naar mij toe
en hij vroeg mij hem te kussen.
Dat was hij eigenlijk smeekte mij om hem te kussen.
- Heb je dat gedaan?
- Nee, dat heb ik niet gedaan.
Excuus ik, kan ik je helpen?
- Het spijt me.
We waren, uh, we waren gewoon ergens naar kijken.
We vertrekken.
Oké, hier zijn we.
Dit is waar ik woon.
Op de tweede verdieping.
Het was echt een genoegen.
- Ja, voor mij ook.
Echt een leuke tijd gehad.
- Weet je, Allen zat altijd op dat bankje en kijk naar mij.
Hij zou het gebouw in de gaten houden.
Hij zou daar zitten soms urenlang.
- Alice, je bent charmant en jij bent speciaal,
en alles Allen zei over jou,
Ik omhels van harte.
- Dank je.
- Vind je het erg als ik blijf zitten even op de bank?
- Jij bent grapje, toch?
- Nee, niet allemaal, nee.
- Oké.
Wees mijn gast.
Tot ziens.
- Welterusten.
Allen?
- Pa.
- Je speelt prachtig.
- Denk je dat?
- Absoluut.
- Heb je haar ontmoet?
- Ja, dat heb ik gedaan.
Ze zei het meeste prachtige dingen over jou.
Ze wilde niet stoppen over jou praten.
- Dus je denkt dat ze dat is vind mij echt leuk?
- Daar twijfel ik niet aan omstandigheden waren anders,
Ze zou meer bij je willen zijn
dan wat dan ook de hele wereld.
- Dat weet ik heel goed de omstandigheden.
- Maar Allen, mijn zoon, mijn lieve, lieve jongen,
je kunt hier iets aan doen.
Je kunt iemand anders ontmoeten.
Weet je, dat is zo veel, zoveel meisjes,
geweldige meiden, mooie meiden daar.
Donkerharige meisjes, blondines,
zelfs geweldige roodharigen zonder sproeten.
- Het begint.
Kom op.
(vrouw blijft kreunen
Het is oké.
Jij kunt het ook.
- Nee, het gaat goed, ik ben goed.
Hallo, Rachel. Hoe is het met je?
Robert? - Daniël.
Aangenaam je te ontmoeten.
- Bedankt.
- Ja, kom binnen.
- Bedankt.
- Natuurlijk.
Eh, ga zitten.
- Ja.
- Rachel zal dat zijn hier in een seconde.
- Ah, goed.
- Hoi.
- Hallo, Daniël.
- Hoe voel je je?
- Ik ben in orde.
Het spijt me zo het gebeurde allemaal op deze manier.
Ik had een ontsteking zo toen ik 16 was,
maar sindsdien niets meer.
- Weet je wat?
Ik zal ons halen iets te drinken, hmm?
- Bedankt. - Bedankt.
- Ik ben erg blij dat ik hier ben gekomen.
- Oh. - Erg.
- Je bent een beetje rondgekomen.
- Ja.
Ik ging naar de club waar hij speelde.
Ik ontmoette Mikey en Lillian.
Ik heb het notitieboekje gelezen dat hij hield-
- Hm.
- Gedichten en brieven dat hij schreef.
Rachel, hij was een fantastische schrijver.
Ik weet dat ik het ben,
Ik ben bevooroordeeld, denk ik, maar hij...
Ik denk dat hij een echte kunstenaar was.
- Je ontdekt langzaam hoe geweldig hij was.
- Ja.
- Hm.
- En ik heb de zijne ook ontmoet leraar, Alice, weet je,
die geweldig was.
- Waar heb je haar ontmoet?
- Op school.
Ik heb haar op school ontmoet, ja.
Zij is degene die het mij heeft laten zien de club waar hij speelde.
Ik heb ook de plek gezien waar het ongeval gebeurde.
Gaat het?
- Ah, Daniël.
Je bedoelde het goed, maar ehm, het is niet...
Ze is, ze is een vloek, deze vrouw.
Ze heeft zijn leven vernietigd.
Over een paar jaar is hij had een meisje van zijn leeftijd kunnen ontmoeten
of zelfs een beetje jonger.
Hij zou met haar getrouwd zijn, en... Ik zou zo trots zijn geweest,
rondjes mee maken de gasten op de bruiloft.
Ik was al van plan om het te vragen iedereen moet zich in het wit kleden.
In plaats daarvan heb ik hem begraven.
- Het spijt me zo.
- En ik ben zo'n dwaas.
Hij kwam naar mij toe in een droom.
Hij komt altijd naar mij toe in dromen.
En hij vroeg mij om te zetten haar foto bij zijn graf.
Als een idioot ging ik naar de begraafplaats, en ik groef een gat,
en ik heb een foto bij zijn graf gezet.
Alsjeblieft.
- Wat is dit?
- Een politieoproep.
Ze heeft een klacht ingediend tegen hem,
die geweldige leraar van hem.
-Alice?
- Ja.
- Ik geloof het niet.
- Hij zat op de bank ernaast haar appartementencomplex
en zou niet weggaan.
Hij zat daar maar.
En voor de laatste twee weken van zijn leven,
hij was gek geworden.
Hij ontdekte dat ze het had een affaire met de directeur,
en dat dreef hem absoluut boos.
- Welke directeur?
Is het Thomas?
- Mm, ja.
- Ik kan het niet geloven.
- Dat is wat is er gebeurd.
- Wat was ze aan het doen met de directeur?
Hij is zo glad.
- Dus ze houdt van gladde mannen.
Wat maakt het uit nu, Daniël?
- Ik kan het niet geloven.
ik gewoon...
Waarom zou ze naar de politie gaan? over zoiets?
- Maakt niet uit meer, Daniël.
Ik weet dat je ook hebt gesproken het schoolhoofd, ja.
En jij, jij eiste.
Dat was erg leuk.
Maar dat is niet hoe wij dat doen dingen hier in de buurt.
Ik wil het in ieder geval bedankt voor uw komst.
Maar alsjeblieft, als je gewoon gaat terug naar je leven in New York,
en ik zal je uitnodigen elke herdenkingsdienst
die we in de toekomst zullen hebben.
- Zeker.
Ja, ik vlieg vandaag terug.
- Dank je, Daniël.
Bedankt voor uw komst.
Bedankt voor alles.
- Daniël, wat doe jij hier?
- Mag ik?
- Zeker.
Alsjeblieft.
- Kun je alsjeblieft leg mij dit eens uit?
- Wat is dit?
- Rachel heeft ontvangen het vanmorgen.
- Daniel, op een gegeven moment, eh,
Ik had niet echt een andere optie, dus heb ik een klacht ingediend.
- Waarom deed je dat dan niet? vertel me er eens over?
- Omdat ik het niet weet.
- Jij en ik liepen rond gisteren een halve dag.
Waarom heb je het mij niet verteld?
Hoe kan iets zoals dit gebeuren?
U dient een klacht in tegen Allen.
Waarom?
- Ik kon het niet aan het niet meer, Daniël.
Hij wilde mij niet met rust laten.
Ik kon het niet aan.
- Oké.
Maar waarom breng je? de politie erin?
Dat is wat ik niet begrijp.
Hij was jouw leerling.
Wat voor soort A leraar doet dat?
Belt de politie op a student die van haar houdt.
Op een avond ga je en je luistert naar zijn muziek.
De volgende dag jij een klacht indienen bij
- Ik zei toch dat het een fout om naar zijn show te gaan.
- Wiens fout?
De jouwe.
Dit is een kind dat dat was je poëzie schrijven.
Hij regelt een condoleance brieven uit de klas.
Hij geeft je knuffels je een beter gevoel geven.
Dit is het meest onschuldig kinderlijke liefde bestaat.
En wat doe je? Jij bel de politie op hem.
- Ik kon het niet meer aan.
Hij zat op dat bankje de hele dag en de hele nacht.
- En dan?
Is dat reden genoeg naar de politie gaan?
Het, het was hetzelfde dag als het ongeval.
De politie komt opdagen, hij neemt mee uitgeschakeld, en hij krijgt het ongeluk.
- Ik wist niet wat ik anders moest doen.
- Je hebt hem verraden. Je hebt hem verraden.
Het was jouw schuld dat hij vluchtte voor de politie
en hij werd vermoord.
Het is krankzinnig.
- Je bent gek.
Het was misbruik.
Hij martelde mij.
Hij wilde mij niet met rust laten.
Hij volgde mij overal waar ik ging.
Hij bedreigde mij.
Hij zei: als ik iemand zag anders zou hij hen kwaad doen.
Hij belde mij allemaal tijd om te kijken waar ik was.
Hij verpestte mijn leven.
Ik wist niet wat ik anders moest doen.
Ik kon het niet uitstaan hem niet meer zien.
Ik kon hem niet uitstaan.
Het spijt me.
- Pardon.
Kunnen we, kunnen we omdraaien?
Ik wil graag naar de Poorten van Heaven Cemetery, alstublieft.
- Meneer, als we Doe dat, je komt te laat.
- Eh, het is in orde, Ik kan een beetje laat zijn.
Al genoeg.
Je moet het vergeten haar, genoeg.
- Daniël.
Zou je mee willen doen mij?
Vandaag is het Elizabeth's verjaardag en ik heb wat wijn meegenomen.
- Ja, natuurlijk.
- Goed.
- Ja.
- Oh, en ik had het ingelijst, zoals u suggereerde.
Het is waterdicht, sneeuwbestendig, alles.
- Dat is perfect.
Weet je, ik ben op mijn weg terug naar New York.
- Echt? - Ja.
- Oh.
Alsjeblieft.
- Proost.
- Kijk naar haar.
Als Allen Elizabeth had ontmoet,
hij zou gevallen zijn verliefd op haar.
Ze past zo goed bij hem.
Het hele traject van hem het leven zou veranderd zijn.
Misschien zou alles dat zijn geweest pakte anders uit, ja.
- Soms denk ik erover na wat er had kunnen gebeuren
als Elizabeth elkaar had ontmoet iemand en werd verliefd.
- Ik weet het zeker verliefd zou zijn geworden.
En haar depressie zou hem niet hebben gehinderd.
Hij zou haar aan het lachen hebben gemaakt.
Hij zou zichzelf gegeven hebben helemaal voor haar.
Dat zou hij geweest zijn gek op haar.
Hij zou haar gedichten hebben geschreven.
Hij zou hebben,
hij zou helemaal over haar heen zijn geweest.
Hij was heel, heel sensueel,
Allen. - Alsjeblieft.
- Nee, nee, ik ben, ik ben, ik ben aan het praten over hun samenzijn
als koppel.
Weet je, zelfs als ze dat niet deed het verdriet volledig opgeven,
verliefd zijn maakt alles draaglijk,
zelfs verdriet.
Misschien ontmoeten ze elkaar wel.
Ik bedoel, ze zijn hier, toch?
Ik bedoel, dat hebben ze niet gedaan ergens heen gegaan.
Gewoon ronddwalen.
- Weet je, het is grappig, in dit vreselijke jaar
van dood en pijn, Sonja, mijn vrouw,
we hebben deze buren die zijn Chinees, ze zijn taoïsten,
en dat vertelden ze haar ze hebben een traditie
dat wanneer een van de jonge vrouwen sterven,
ze zorgen ervoor dat ze haar uithuwelijkt
aan een jonge man die ook overleden is.
Zij geloven dat zo'n een bruiloft zou hen ontmoeten,
en misschien zouden ze leven samen, waar ze ook zijn.
Sonia, ze besloot het te doen Elizabeth wilde uithuwelijken
zodat ze bij iemand kon zijn.
Dus ik heb mezelf gevonden met haar meegaan
voor allerlei Chinese gezinnen
die ook had verloren hun jonge mannen
zodat we een konden vinden wedstrijd voor Elisabeth.
Het was een nachtmerrie.
Je vrouw, de meest rationele
en geweldig persoon ter wereld,
wordt plotseling eerder gek jouw ogen.
- Dus ze hebben daadwerkelijk een match gemaakt, een echte bruiloft gehad?
- Ja.
- Menigte, alles?
- Ja, het hele ding.
- Wat is er gebeurd? Heb je het gedaan?
- Nee, gelukkig zij werd het beu, gaf het op.
- Weet je, dat is het eigenlijk niet zo'n slecht idee.
- Wat niet?
- Dit bruiloftsgedoe.
Het is charmant.
Zijn...
Ik bedoel, zelfs, zelfs als het Allen is en,
en Elizabeth doet het.
- Maak je een grapje? - Wat hebben we te verliezen?
Deze, dit zijn de, deze zijn de mensen van wie we houden.
Zouden we niet willen uitgeven? bijzondere tijd met hen?
Wij hebben een feestje.
Wij, wij nodigen mensen uit.
We zouden, we zouden, we zouden het vragen dat ze wit dragen.
Wij vertellen gekke verhalen over hun jeugd.
Wij lezen gedichten.
Ik bedoel, het is gek, ik weet het, maar het is heel charmant.
- Kom op.
- Nee, echt waar.
Jacob, het is, het is...
Kijk, als wij...
Als ze nog leefden, zouden we geven,
we zouden ze elk geven telefoonnummers van anderen
en dat zou het zijn, maar ze leven niet,
dus we moeten het doen iets zinvols.
Dat is wat dit bruiloft zou doen.
Het zou het betekenis geven.
Ik bedoel, zo is het wij begrijpen het.
Is dat dom?
- Ja.
- Of misschien is het gewoon,
het is gewoon om ze te krijgen om elkaar te zien.
Geef ze richting.
Een klein feestje.
- Hoe dan ook, het is niet langer relevant.
Ik bedoel, Sonia is ontroerd voort uit het idee.
- Nou ja, Rachel wel vind het leuk.
Dat is, dat is Allen's moeder.
Wat?
Ik was er zeker van dat jij zouden dit geweldig vinden.
- Het is zo gek.
- Ik weet. - Het spijt me zo.
- Dat is duidelijk zo nogal daarbuiten.
Rachel, je kent mij.
Ik ben geen vluchtige kerel.
Ik ben niet eens een spiritueel persoon.
- Het is zo daarbuiten.
Het is, het is zo gek, ik weet niet eens wat ik moet zeggen.
- Iets kleins, oké?
Iets als een intiem feest,
geen overdreven bruiloft.
- Om je de waarheid te zeggen, Daniel,
Ik begrijp het niet echt wat is er over je heen gekomen.
- Ik ook niet.
Een paar weken geleden heb ik wist niet eens dat ik een zoon had.
En nu, dankzij jou.
Rachel, ik weet dit klinkt helemaal gek,
maar dit meisje, Elizabeth, ze is mooi.
Ze is roodharig de lichtste huid.
Zij is, zij is het type dat Allen had er voor kunnen vallen.
En oh, en dat was ze ook lijden aan een depressie
vanaf 12 jaar.
Op 18-jarige leeftijd pleegde ze zelfmoord.
Ze kon het niet meer aan.
Maar hij hield van depressief vrouwen, toch?
- Mm-hmm, ja.
Ik denk het, ja.
- We moeten hem helpen vergeet deze leraar van hem.
- Allen is dood, Daniel.
-Elisabeth ook.
Ze zijn allebei binnen nu dezelfde plek.
Ze hebben alleen een klein duwtje nodig.
Hij zit vast aan die Alice.
- Het spijt me.
Stop ermee.
Ik heb genoeg gehad van jouw onzin.
Echt, het spijt me.
Ik heb genoeg gehad.
- Ja, haar begraven foto naast zijn graf
is het geen onzin?
- Hij heeft mij dat gevraagd.
- Ik heb het trouwens opgegraven.
- Heb jij de foto opgegraven?
- Ja.
- Waarom?
- Omdat het genoeg is, genoeg van die leraar.
- Je bent weg jouw gedachten, Daniël.
- Sorry.
Pardon, meneer.
Meneer.
Meneer, excuseer mij.
Meneer, het is tegen het hotelbeleid
om 's avonds laat muziek te spelen.
- Oh. - Sorry.
- Het spijt me.
Ja.
- Bedankt.
- Bedankt dat je dit doet.
- Daniel, ik wil het gewoon maak het nog eens duidelijk,
we praten niet over een bruiloft
of iets van die waanzin van jou, toch?
- Mm-mm.
- We gaan gewoon om een ​​leuk stel te ontmoeten
en praat een beetje over onze kinderen, en dat is alles.
- Dat klopt precies.
- Ja.
- Ben je klaar? -Ja.
- Ja.
- Hoi. - Hoi.
- Daniël. - Hoi.
- Dit is Rachel.
- Hallo, Rachel. - Jakob.
- Hallo, ik ben Sonia.
- Aangenaam. - Hallo, ik heb zoveel over je gehoord.
- Geweldig huis. Zoveel licht.
- Sonia ontworpen Het.
- Erg mooi. -
- Bedankt. Deze kant op.
- O, 20.000 calorieën.
Ik kan het nu voelen
op mijn dijen.
- Hier.
- Turks vreugde.
- Mm. - Kijk eens, ik vind het geweldig.
- Die klopt daar maakte mijn moeder
- Echt?
- Nee. - Ja.
- Probeer er alsjeblieft een paar.
- Dat zal ik doen, ja.
- Mm. - Wat denk je?
- Mm, ja, ik vind het geweldig, mm.
- Geweldig. - Ze zijn zo delicaat.
- Ja. - Mm-hmm.
- Ben jij dat doen voor de kost?
Importeert u Turks? genot of zo?
- Nee, nee, nee, nee, helemaal niet.
Het is het enige snoepje Elisabeth houdt van.
- Mm.
- Vond Allen leuk Turks fruit?
- Ik was gewoon zich daarover afvragend.
Ik weet het niet meer.
Plotseling maakt het ik vind het verdrietig om te denken
dat hij misschien heb het zelfs nooit geprobeerd.
Ik hoop dat hij dat deed.
- Een paar leuke dingen is ons vandaag overkomen.
Jacob heeft eindelijk een opname gevonden waar we naar op zoek waren
voor een lange tijd.
- Mm-hmm.
- Het is van Mozart "Vioolsonate nr. 21"
in E mineur Elizabeth had gespeeld.
Het is wat we zijn momenteel aan het luisteren.
- Is zij aan het spelen?
- Dat klopt.
- Het is prachtig.
- Dank je, ja.
- Ik heb een stuk meegenomen Allen speelde ook.
- Oh.
- Ja, we kunnen luisteren er direct daarna naar toe.
- Zeker. - Zeker.
- Het is prachtig.
- Mm.
Oh, nog iets leuks.
Pak de foto.
- Oh.
- O, dat is echt zo spannend.
- Kijk eens.
- Ongelooflijk.
- Mm.
- Hamilton-buldoggen, kijk hier eens naar.
- Ja. - Was Allens team.
- Nou, ze was keeper voor het meidenteam van de Bulldogs.
Het is een foto van het team van dit jaar,
en ze hebben haar gefotoshopt foto daar.
- Dat is zij.
Ik kan het niet geloven.
- Wel, Allen ook spelen voor de Bulldogs?
- Nee, ik wou dat hij dat deed, maar Eh, nee, hij kon niet spelen,
maar hij, hij was een grote fan.
- Waarom kon hij niet spelen?
- Hij had een beetje probleem met zijn been.
- Wat voor probleem?
- Nou, één been was een anderhalve centimeter korter
dan de andere.
- Hm. - Mm.
- Hij hinkte niet of zo.
Dat had hij, een van zijn schoenen had dat ook een lichte lift in de hiel.
- Mm.
- Ja, dus het viel niet op.
- Wauw.
- Maar hockeyen, dat was een probleem,
dus hij werd een grote fan.
Ja, ik ben naar alle wedstrijden geweest.
Weet je, soms zelfs ging naar de uitwedstrijden.
Dus het is een soort van Geweldig was Elizabeth
Ik kan me voorstellen dat ze gaan samen naar de spelen.
Wat zou dat perfect zijn geweest.
- Ik heb haar meegenomen sommige spellen,
en dat was ze, ze was zo blij
als iemand een doelpunt scoorde. - Mm.
- Denk er eens over na, zij ging naar dezelfde spelen,
juichten voor dezelfde doelpunten op precies hetzelfde moment.
- Dat klopt.
- Eh,
Ik wil graag iets zeggen.
Eh, ja, ik ben een beetje ongemakkelijk
en eh, het is belangrijk voor mij om te spreken,
ook al is het zo, het is zo iets triviaals.
En ik besef dat ik, ik klinkt misschien achterstevoren,
maar dit, eh, dit kwestie van hem,
Wat, wat je zei over de zijne korte been en de mank.
Ik weet dat het dom is ik, maar ik heb een, uh,
Ik heb een lichte probleem daarmee.
Het is niet dat er iets is wat eraan gedaan kan worden,
Maar- - Pardon?
- Ja, ik, zei ik er was geen sprake van slapte.
Nee, geen slappe.
- Juist, maar dit is de eerste dat ik ervan hoor.
En net zo dwaas
en onbelangrijk zoals het klinkt, eh,
het is, weet je, het is verontrustend.
Het verraste mij.
- Ben je gek?
Waar heb je het over over?
Je hebt een probleem met iets?
- Nou, nee, dat doe ik niet, ik Ik wilde niet dat dit-
- Wat ben jij zelfs maar over praten?
Uw dochter was depressief.
Ze was een depressief meisje
die waarschijnlijk aan het draaien was tot een depressieve vrouw.
Heb je enig idee wat het betekent
klinisch zijn depressieve vrouw?
Ik kan je veel vertellen erover.
Oké, ik heb het gehad genoeg van deze onzin.
- Rachel,
ze bedoelde niets. - Hartelijk dank.
Het was een genoegen.
Ik wil niet dat mijn zoon dat is toch met een depressieve
dus jij gaat zoeken iemand anders voor haar.
- Nee, nee, Rachel, dat is het niet wat ze bedoelde.
Je moet het begrijpen.
- Rachel.
Het spijt me.
Ik spreek je later wel.
Ik begrijp dat dat vervelend was.
Ik was ook geïrriteerd.
- Laat het gewoon vallen.
Laat het gewoon vallen, wil je?
Laat me met rust.
- Waarom praat je zo tegen mij?
- Ik ben dit beu al een farce.
Wat walgelijk vrouw, walgelijk.
Zo'n dwaas.
- Ook al is ze walgelijk, wat maakt het uit?
Wil jij haar beste vriend zijn?
Nee.
Nee, je zult ze een keer ontmoeten, twee keer, misschien is dat het.
- Wie denkt ze wel dat ze is om op deze manier over Allen te praten?
Ik bedoel, wie is zij?
Walgelijke vrouw.
Een walgelijke, depressieve dochter.
- Elizabeth is geweldig.
Ik kon zien dat je haar leuk vond.
Ik zag hoe je was kijkend naar haar foto's.
- Hij had er duizend kunnen hebben zoals zij als hij dat wilde.
- Maar waarom alles verpesten?
Waarom doe je dat?
Weet je, er is een manier om dingen door te praten
- Ja. - En jij, jij krijgt...
Begrijp je dat niet?
- Je bent maar een klootzak.
- Sommige dingen zijn onomkeerbaar.
Waarom bruggen verbranden?
- Jij zat daar je mond dicht,
en toen bood je zelfs je excuses aan.
Er was een mankement, maar jij kon de mankheid niet zien.
Dat was weerzinwekkend.
- Het enige dat je kunt voelen op dit moment is het je eigen trots.
- Mijn eigen trots?
Jij stuk stront.
- Ja, je trots.
Dat klopt.
En ik zal je iets vertellen.
Ik kan haar begrijpen.
Ja, ik kan haar begrijpen, ook al ben ik zijn vader.
Ik herinner me de eerste tijd die ik hoorde
dat hij een probleem met zijn been.
Het deed iets met mij.
Ik vatte het niet licht op.
Het, het, het doet iets.
Je moet het verwerken.
Maar ik weet zeker dat het eerst dat is er is je over verteld,
Ook voor jou was het niet gemakkelijk.
Je hebt het zwaar gehad.
Natuurlijk deed je dat, want Het is een moeilijke zaak.
Waarom begrijp je haar dan niet?
Dat was de eerste keer dat ze ervan hoorde,
dus ze had het zwaar.
- Ga weg auto.
- Rachel, we zijn aan het praten- - Ga weg!
- Hoi. - Hoi.
- Kopje koffie, alstublieft.
- Ja, zeker.
- Heb je hier een adres?
Ik moet een taxi bellen.
- Ja, Riverside Avenue 190.
- Oké.
- Weet je, er is een taxistandplaats
ongeveer 300 meter verderop.
Waarom heb je het niet gewoon gekregen? haar om je daar af te zetten?
- Eh,
we hadden een kleine ruzie en ik ging liever weg.
Ik neem een ​​taxi wanneer Ik maak de koffie op.
- Ja, oké.
Hoe neem je het, sterk, zwak?
- Espresso.
Sterk, alsjeblieft.
- Je snapt het.
Dit argument, ja,
iets dat zou kunnen worden opgelost, weet je?
Even een praatje maken, er uit komen?
- Ja, niets belangrijks.
- Waar ging het over, eh, als je,
als je het niet erg vindt dat ik het vraag?
- Mijn zoon gaat trouwen.
En we ontmoetten de ouders van de bruid.
- Klassiek.
Gaat het om geld?
Hoeveel je vraagt uit, hoeveel zijn ze?
- Nee, zoiets niet.
- Hmm, klasse, een klasse ding?
Misschien weet je het niet zeker Zijn het jouw soort mensen?
Het is altijd een klasse ding.
- Zoiets, ja.
- Hm.
Hoe zit het met de kinderen?
De bruid en bruidegom, zijn ze verliefd?
- Ja.
Ja, ze passen ook goed bij elkaar.
- Nou, als ze verliefd zijn, het komt allemaal vanzelf wel goed.
- Ja.
- Nee, echt waar.
Vertrouw me.
Luister, als het lukt,
Dat moet je mij beloven Je zult de bruiloft hier houden.
- Waar hier?
- Hoeveel gasten?
- Ik bedoel, het is een kleine zaak, maar toch.
- Kom met mij mee.
Kom, kijk eens.
Kom op.
Deze kant op, meneer.
Dus we hebben een deal?
Vind je de bruiloft hier?
- Laten we het hopen.
Hé, Robert, hoe gaat het?
- Met mij gaat het goed, dank je.
- Mag ik?
- Eh, zeker, maar Rachel is niet thuis.
- Oh, wanneer komt ze terug?
- Ik, echt niet heb enig idee.
- Ik begrijp het,
we hadden ruzie.
Heeft ze het je verteld?
- Ja, ja, zij deed.
- Dus dat wilde ik kom langs en bied je excuses aan.
En het echtpaar dat we bezochten wil ook mijn excuses aanbieden.
Het is dus belangrijk voor mij om haar dat te vertellen.
- Oké.
- Nou, ik zal, ik zal probeer het later opnieuw.
Oké, ik zie je, bedankt.
- Tot ziens.
Daniël.
Sinds gisteren, Ik heb gedebatteerd
of ik met je moet praten.
Ik denk wat je doet is nogal smakeloos.
Voor mij weet je dit trouwen is een farce.
Het is een grap.
Maar als het gaat gebeuren,
dan moet ik dat zijn bij dit alles betrokken.
Ik was zijn vader.
Ik heb hem opgevoed.
Je kunt niet zomaar laten zien op en negeer mij.
Ik bedoel, jij praat met Rachel.
Jij beslist samen met Rachel.
Je bezoekt de bruid ouders samen.
Waar gaat dat over?
- Luister, Robert, Ik ben zo'n idioot.
Natuurlijk ben je dat zijn vader ook.
En dat moet natuurlijk ook wees er allemaal bij betrokken.
Het spijt me zo.
Dat was niet mijn bedoeling beledig je, eerlijk gezegd.
Het spijt me echt.
- Oké.
Oké.
Ik denk dat ze gekalmeerd is een beetje zichzelf.
Weet je, ze vertelde me erover haar, haar incident gisteren,
hoe ze gewoon opstond en links.
Ja, we hebben lekker gelachen erover.
- Echt?
- Ja.
Ja, ik denk dat ze dat is een beetje dwaas voelen.
Weet je, ze zei dat ze dat was Ik zal hun nummer van je krijgen
en bel om je te verontschuldigen.
- Uitstekend.
- Ze zei ook dat, Eh, deze Elizabeth
was echt bijzonder.
- Dus ik kan over de rode loper lopen
van waar we binnenkwamen tot aan het altaar.
Het is, eh, het lijkt maar fantastisch als de bruid
en bruidegom maken hun grote entree.
- Eh, dat is niet nodig voor een rode loper.
- Nou, hoe dan,
hoe gaan ze het maken hun grote entree?
- Deze bruiloft is een, het is een beetje anders.
- Oké.
Oké, wat voor jou ook werkt.
- Hé, Lillian.
Hoe gaat het met je? - Hoi.
- O, het is goed je te zien.
- Dus eh, wat is dit wat je doet?
- Welk ding?
- Een bruiloft.
- Oh, het is niet echt een bruiloft.
Het is, het is gewoon, eh, je weet wel, een klein feestje
voor ons ouders.
- Je kunt dit niet doen.
- Lillian, het is oké.
Het is in orde.
Het is gewoon een klein feestje.
De uitnodigingen zijn de deur uit gegaan.
- Uitnodigingen?
Hoe kun je trouwen Allen zo weg?
Ik begrijp het niet.
- Lillian, het spijt me.
Het was niet de bedoeling om je pijn te doen.
- Hij is mijn vriendje.
Hij, hij, hij was de liefde van mijn leven,
de enige man die Ik ben ooit mee geweest.
En wie is dat verdomme toch deze Elizabeth?
- Lillian, Elizabeth was dat wel een geweldige jonge vrouw
die zelfmoord heeft gepleegd.
Deze bruiloft, dit kleine ceremonie,
is tussen twee mensen die hier niet meer zijn.
Je leeft.
- Beloof me gewoon, oké, hier en nu,
dat je gaat bellen van deze bruiloft.
- Het is onmogelijk.
Mensen weten hiervan.
Er is, er is al een locatie.
Er is een flamencogitarist.
Wij, het is te laat.
- Roep de af flamencogitarist.
Roep dit geheel af stomme bruiloft.
Je moet het allemaal afblazen.
Allen zou het niet willen.
- Allen is er niet meer.
- Allen is hier.
- Lillian.
- Zijn kind is hier.
- Wat bedoel je?
- Precies wat ik zei.
- Wat, wat doe je bedoel, zijn kind?
- Zijn kind.
- Ben je zwanger?
- Ja.
- En jij wilt dit kind houden?
- Ja, ik, ik wil aan, maar ik kan het niet.
- Waarom niet?
- Dat hebben we al gedaan een afspraak.
Mijn vader zou het daar nooit mee eens zijn.
Mijn moeder ook niet.
- Als het alleen aan jou lag, zou jij dit kindje houden?
- Ik ben pas 16.
- Dat is waar.
- Ze zeggen dat het zo is mijn leven zou ruïneren.
En mijn vader zou het nooit toestaan.
- Laat me proberen met hem te praten.
Laat mij het proberen.
- Nee, hij is het daar niet mee eens. - Alsjeblieft?
Laat mij het proberen.
- Ja.
Oké.
Ik zal ze vertellen dat ik het jou verteld heb.
- Oké, we hebben geluisterd uit respect voor jou
voor jouw pijn en verdriet,
maar zoals we al zeiden, dat hebben we gedaan hebben ons besluit genomen.
We hebben een afspraak geboekt voor de abortus morgen
en, en dat is dat, het is definitief.
- Ja natuurlijk.
Ik wil alleen maar toevoegen
dat ik geen ander heb kinderen behalve Allen.
En Rachel gaat door de ergste hel
een mens kan verdragen.
En ik ben alleen net begonnen
om, om zelf iets te voelen.
En plotseling, er is een kans.
Plotseling is er, daar is Allens kind,
en dit kind is hier.
Het heeft een grootmoeder en een grootvader,
en, en nog een grootmoeder, en een grootvader,
en een moeder.
Dit kind heeft een, heeft een Geweldige familie, denk ik.
En voor wij, Rachel en ik,
dit is de enige afstammeling dat zullen we ooit hebben.
- Dat weet ik, maar dat is niet zo.
- Alsjeblieft, beloof het gewoon ons zul je erover nadenken.
- Oké.
- Er is niets om over na te denken.
- Toch hopen we.
- Er is niets om op te hopen,
er valt niets te denken over, en dat is dat.
Genoeg.
- Ik begrijp niet waarom Je praat op deze manier tegen ons.
- Hoe is de thee?
Is het goed?
- Ja.
- Heb je dank je wel gezegd?
- Wat bedoel je?
- Genoeg, Alex.
Laat het gaan.
- We hebben het geserveerd jij vijf minuten geleden.
Heb je ons bedankt?
- Ik weet het niet meer.
Ik veronderstel dat ik dat deed.
- Nee, dat heb je niet gedaan.
- Misschien heb je gelijk,
maar dat is gewoon omdat ik van streek ben
en ik lette niet op.
- Dat kind van jou woonde in dit huis voor drie jaar.
Drie jaar hij in dit huis gegeten.
Drie jaar hij in dit huis geslapen.
Heb je ooit dankjewel gezegd?
Zelfs een keer?
Heb je haar ooit bedankt?
Bedankt?
Heb je ooit gevraagd of wij iets nodig misschien?
- Ik denk dat het moeilijk voor me was dat hij ervoor heeft gekozen om bij jou te wonen.
Het was moeilijk als moeder en dat maakte mij boos.
- En toen dat lieve, kleine jongen van jou besloot
om mij te bedanken door $ 6.000 te stelen van mij, je wist ervan.
Ik weet dat je dat deed.
Heb je gebeld?
Ben je komen opdagen met het geld?
‘Hier, hij is mijn zoon.
Ik neem de verantwoordelijkheid."
Nee, dat deed je niet.
Omdat je over ons heen pisste.
Gewoon zo lieve kleine jongen
van jou boos over ons heen,
de jongen die we hebben meegenomen binnen van de straat
en laat hem slapen in de kamer van mijn moeder,
mijn moeder die een engel die over deze aarde loopt.
Die vrouw heeft elke dag in bed boeken lezen
en braken.
En toen dat lief kleine jongen van jou gezocht
om mijn dochter te neuken, mijn 13-jarige dochter, 13,
hij dacht mijn moeder misschien plotseling wakker worden,
dus hij drogerde haar ermee slaappillen.
Hij heeft verdomme geslapen pillen in haar eten
zodat hij mij kon neuken dochter in vrede.
Mijn vrouw belde me in de gevangenis,
vertel me die van mijn moeder de hele tijd in slaap.
Wij dachten van wel haar leeftijd, maar nee,
hij was haar gewoon aan het drogeren.
Die verdomde klootzak.
Die hinkende hond.
Dat ondankbare gedoe.
Die kreupele klootzak.
Dat stuk stront.
- Alsjeblieft, alsjeblieft, genoeg met de vloek.
- Hou je bek!
- Alex, Alex. - Stil!
- Je proeftijd.
- Kijk, het waren allebei kinderen.
Toen zij 13 was, was hij 16.
Dit is jeugdig dwaasheid, allemaal.
- Zwijg, zei ik.
- Oh!
- Hoi! - Beweging.
- Alex, Alex! - ik ga-
- Ben je gek? - Stil!
- Houd op! - Stil!
- Nee, ik zal niet zwijgen! - Kalmeer.
- Houd op!
Dat is genoeg! - Nee!
- Kalmeer. - Sluit je-
- Hij was een geweldige jongen!
Hij was geen stuk stront!
- Hij was geen klootzak!
- Houd op! - Alex!
- Nee, hij was geweldig, hij was getalenteerd,
hij was geliefd. - Houd op.
- Stop. - En hij neukte je dochter
omdat ze van hem hield. - Stil!
- En hij hield van haar. - Ik ga neuken
hou je verdomde- - Stop,
stop! - En ik ben jaloers op haar.
Ik ben daar jaloers op jullie allemaal jij was bij hem,
dat je hem kende. - Stop ermee, stop ermee.
- O, zwijg.
- Kom op. - Ik ga kapot -
- Hij was geliefd. - Laten we gaan.
- Dat ga ik doen sla je gezicht erin.
- Hij was geliefd. - We gaan een aanklacht indienen.
O, rot op.
- Rechts. - Rot op.
- Kom op.
- Het spijt me dat ik je wakker heb gemaakt.
Ik wachtte op daglicht.
Ik heb rondgezworven de hele nacht rond.
Ik ben niet naar de politie gegaan.
Ik ben gek geworden.
Ik weet niet meer wat ik moet doen.
Ik kan niet tegen nadenken dat deze baby gaat sterven.
Hallo, het spijt me.
Ik, mijn excuses.
Ik wilde niet wakker worden jij op, maar ik was,
Ik zat te wachten op de daglicht opkomen.
Ik kon niet slapen, dus.
Ik denk dat ik mijn verstand aan het verliezen ben.
Er moeten er een paar zijn oplossing hier.
Ik, dit kan gewoon niet gebeuren.
Er moet iets zijn.
Ik ben bereid om te geven alles wat ik heb.
Ik bezit een grote fabriek.
Ik, ik heb middelen.
Dat ben ik, ik ben bereid om geef het allemaal aan Lillian
en het kindje.
Ja, het zullen een rijke moeder en kind.
Ze zou kindermeisjes hebben, dat had ze mensen hebben die haar helpen,
en dat kan ze blijven doen spelen met kinderen van haar eigen leeftijd.
Ik heb het niet nodig alles voor mezelf.
Ik wil het gewoon zien deze baby wordt groot.
Ik denk dat dat helpt, toch?
Ik weet niet wat...
Wat kan ik nog meer doen?
- Er valt niets te doen.
Het spijt me,
met alle respect voor waar je doorheen gaat.
- Maar dit kind moet leven.
- Mijn kind moet ook leven.
Het spijt me heel erg sluit nu de deur.
- Eh, Nee, een ogenblikje,
gewoon alsjeblieft. - Nee, het spijt me.
Dat is genoeg. - Hoi.
Het is, het is gewoon, ik heb er één- - Ik doe het dicht.
- Alsjeblieft, ik, ik...
Hij heeft gelijk.
Ze is nog een kind.
Ze moet het blijven doen dingen die kinderen doen.
Hij deed wat een vader doet zou moeten doen.
Allen, mijn zoon.
Ik weet niet wat voor soort van vader zou ik geweest zijn
als ik überhaupt aardig was geweest.
Ik weet het niet.
Maar ik weet wel dat ik dat was al die jaren fout.
Ik zou nooit hebben geslapen een hand op jou, nooit.
- Wacht, waar is Daniel?
Daniël, kom.
Alsjeblieft.
Kom.
- Pardon, sorry.